۱۴ شهریور ۱۳۹۲

دوست دارم سردسته‌ی مهاجمین به تهران باشم و هیچ کاری نکنم جز اینکه شب‌ها در تلویزیون ملی با آدم‌های عجیب و غریبی حرف بزنم که از تفتیش خانه‌ها پیدا کرده‌ام. آدم‌هایی که هیچ‌وقت از خانه بیرون نیامده‌اند و هیچ‌کس آن‌ها را ندیده. و مردم انگشت به دهان که ما کجا زندگی می کردیم؟

۳ نظر:

Allen G گفت...

آنها که زیر آسمان یک شهر بودند و انگشت به دهان می مانند، چه به حال ما که زیر یک سقف بودیم.

دلفین گفت...

کی بوده ؟ تعریف می کردی خب

ناشناس گفت...

آدمهایی که کم هم بهشون خوش نگذشته تو خونه‌هاشون!