۰۳ دی ۱۳۹۱

تبدیل شدن به ذرات ریز زمان

سرناظر اومد و با عتاب به مرد میانسال کم حرفی تو اتاق گفت «پاشو همّه لباس‌ ها و ملافه‌ هاتو بریز تو یه کیسه زباله خودت هم برو حمام، پاشو ببینم». هم‌ اتاقی بودیم ولی صداش رو نشنیده بودم. خجالت زده زیر چشمی به بچه ها نگاه کرد، آروم وسایلش رو جمع کرد و رفت. بچه‌ها گفتن بدنش گِبِل زده. تو زندان به شپش می‌ گفتن گِبِل. وقتی برگشت بدن لخت و لاغرش که بیشتر از سنش پیر شده بود از خارش های زیاد قرمز قرمز بود. مثل یه یهودی جلوی ارتش نازی به خودش جمع شده بود. تا وقتی آزاد شد همه ازش دوری می کردن. حتی روی تختش غذا می خورد نه پیش ما پای سفره. یه بار هم زمان انفرادی به همین بهونه همه مون رو کچل کرده بودن. همه رو با چشم بند آورده بودن تو هواخوری زیر آفتاب تابستون رو به دیوار. گفتند تو یکی از سلول ها شپش بوده. سلول مهدی غول. یک نصف روز ما توی هواخوری موندیم و مقاومت کردیم. نه برای این که از کچل کردن بدمون میومد یا برامون توهین محسوب می شد، که می شد، بیشتر برای اینکه تو هوای آزاد و کنار هم بودیم. نزدیک ظهر دیگه مجبور شدن ماسک بذارن و چشم بند ما رو بردارن. به یکی شون گفتم چه کاریه ماسک گذاشتید؟ گفت یه روز ممکنه تو کوچه ای بازاری همدیگه رو ببینیم و شما خجالت بکشید. با بچه ها به حرفش خندیدیم و این عصبانیش کرد. بی سیم زد که اجازه تنبیه بدنی یا یه کلمه ای شبیه اینو بگیره. شاید هم تأدیب؟ خلاصه کلمه‌ی اتوکشیده ای بود. گفتم ما رو از چه چیزایی می ترسونی. تنبیه؟! برای ما یه بازی بود برای گذران وقت و برای اونها هم شپش بهونه بود. ولی معلوم نشد چرا اکبر که از صبح ساکت بود آخر سر قاطی کرد و انقدر وحشی شد که به حرف ما هم گوش نمی کرد و با دست بند و پابند مثل گوسفندی که بخوان پشماشو بچینن موهاشو زدن. هیچ وقت هم نگفت چرا اون روز اونجوری کرد. فرداش فهمیدیم که کچل کردن برای دادگاه علنی بوده و اینکه شکل تحقیر آمیزی داشته باشیم. سر درآوردن از نوع بیماریشون کار سختی بود. تا جایی که من فهمیدم یه قانون تو زندان همیشه رعایت میشه، شما هیچ وقت نمی تونید اقدام بعدی زندان رو حدس بزنید. همیشه معلقید و این جزئی از آزار شماست.
شاید روزهایی که تو قرنطینه اندرزگاه هفت اوین گذشت بهترین روزهای عمرم باشه. بعد از انفرادی و همه‌ی ماجراهای قبلش و دادگاه های علنی که هر لحظه اش عمر آدمو کم می کرد، حالا کنار بچه های دیگه مثل خنده های بعد از خاکسپاری از بار جهنمی که ازش رد شدیم خالی می شدیم. بیرون از زندان هم خانواده هامون با هم آشنا شده بودند و هر روز قراری می گذاشتن و دسته جمعی سراغ مقام های قضایی می رفتند و ما دلمون خوش بود که کارهاشون ممکنه ثمری داشته باشه. بازجویی ها و دادگاه ها تموم شده بود و دیگه گوشمون به بلندگو نبود که صدامون کنن. منتظر حکم بودیم و بخاطر حرف هایی که از بیرون می شنیدیم فکر می کردیم هیچ کدوم حکم سنگینی نمی گیریم. اصولن در یک توافق ناگفته بین آدمهای بیرون خبرهایی که به داخل می اومد مثل سریال های تلویزیون باید یه امیدی توش می بود. بعد از مدتی خودمون یه دوزی از ناامیدی به خبرها اضافه می کردیم که حداقل جلوی خودمون خیلی خنگ به نظر نرسیم. بعد از مدتی حکم ها رو هم اعلام کردند و هر کس به اندازه حکمش گریه هاش رو کرد و افسردگی هاش رو کشید و کم کم به مرحله عادت کردن به زندان رسیدیم.

یک ماهی بود کاری به کارمون نداشتند تا یک روز که منو به دفتر رئیس زندان خوندند. اتاق ساده ای با میز بزرگ و خلوت و چند صندلی جلوی میز. آدم آرومی بود. هیچ حسی توی صورتش نمی شد تشخیص داد. بلافاصله بعد از نشستن شروع کرد مثل بازجوها با همون ادبیات مسخره کردن و سوال های بدون جواب پرسیدن. منم که دیگه یاد گرفته بودم فقط نگاه می کردم. کلن مثل خطیب های جمعه که خطبه دوم رو با توصیه به تقوای الهی شروع می کنند اینا حرفاشون رو با تهدید شروع می کنند. آخرش گفت تو پرونده ات اومده که گفتی کتک خوردی. آره؟ کتک؟ نه کلمه اش این هم نبود. گفتم آره. گفت خب چی بوده تعریف کن بینم. گفتم هر چی بوده تموم شده نمی خوام پی اش رو بگیرم. گفت چرا؟ جوابی ندادم. سرمو تکون دادم. با صندلی بزرگش چرخید به سمت تلفن، شماره گرفت و زد روی آیفون. یکی از نماینده های مجلس بود. سلامی کرد و گفت حاج آقا این "بچه" نمی خواد پی اون قضیه رو بگیره. معلوم بود چند دقیقه قبلش با هم در این مورد حرف زده بودند. نماینده گفت چرا؟ گوشیو بده به خودش. میزش بزرگ بود و فاصله من با تلفن زیاد و صدام نمی رسید. گوشی رو برداشت و داد به من. پرسید چرا نمی خوای پی اش رو بگیری؟ همون جوابی که به رئیس دادم، با کمترین کلمات. گفت ما خودمون قبل از انقلاب زندان بودیم پسر جان. اینم یه تجربه است. ناراحت نباش. تشکر کردم. یادش نبود دو ماه قبل که اومده بود به سلول های 240 سرکشی کنه و دم سلولم همین حرف ها رو زده بود. دقیقن با همین کلمات. یه سری جملات آماده مثل غذای آماده برای همه‌ی زندانی ها. یادش رفته بود سلول روبروی من که قضیه شکنجه اش رو گفته بود جلوی چشم من بردن و بعد از یک ماه که به گه خوردن افتاده بود برگردوندند. قطع کرد و رئیس زندان انگار ذهن منو خونده بود گفت اون پسره که با شما بود هم معلوم شد پونزده میلیون پول گرفته بود که بگه شکنجه شده. دهنم باز شد که بگم این از تو انفرادی چطوری پول بگیره؟ که حس کردم جواب دادن به این حرف از گفتنش هم احمقانه تره. این حسی بود که تمام اون مدت یعنی از دستگیری تا اون لحظه همراهم بود. اینکه به مرحله ای از بازی رسیدی که حریف می دونه کاری از دستت برنمیاد و انقدر کارش رو بلده که از حالا به بعد تقلبش رو رو می کنه. کارش همونجوری یواشکی هم پیش می رفته ولی انگار ارضاء نمیشه. جلوی روت بازی رو برمی گردونه که ناتوانی ات رو تو روت بزنه. این هم بخشی از آزارشون بود. پرسید مشکلی ندارید تو بند؟ گفتم نه فقط اجازه بدید ما هم از کتابخونه استفاده کنیم. سری تکون داد که یعنی باشه و به سرباز گفت ببرش. تو راه فکر کردم برای چه کسانی تعریف کرده بودم؟ چند تا از بچه ها، بازجوی اول و پای تلفن برای عموم که به وکیلم بگه. آره عموم. عموی کله گنده ام.

برگشتم قرنطینه و به بچه ها گفتم رئیس زندان گفته می ذاره از کتابخونه استفاده کنیم. فردا صبح اسم های ما رو یکی یکی خوندن و وکیل بند گفت قراره توی اوین پخش بشیم جوری که هیچ دو نفری کنار هم نباشیم. اون که می دونست فردا قراره پخش شیم واسه چی پرسیده مشکلی ندارید؟ لابد باز با همون صورت سنگی اش مسخره ام کرده و من نفهمیدم. اصلن انگار هر حرفی رو باید برعکس می کردی و به این ها می گفتی. مثل مسابقه صبح جمعه با شما که شرکت کننده ها باید جواب های برعکس می دادند. آیا شیر سفیده؟ خیر. آیا شیر همون پلنگه؟ بله.

خیلی وضع بدی بود. یکی از بدترین چیزها تو زندان همین جابجایی هاست. نمی دونستی کجا می خوای بری. نمی ذاشتن حتی به یه نوع بدبختی عادت کنی. برای من که روزهای اول مرگو جلوی چشمم دیده بودم این بازگشت و دیدن آدم های دیگه و از سر گرفتن زندگی خیلی لذت بخش بود. بیشتر از هر چیزی به بچه های قرنطینه وابسته شده بودم. چیز عجیبی هم نبود. از این قسم داستان ها درباره سربازی و جنگ هم شنیده بودم. ولی حتی در قیاس با آدم هایی که بیرون دیده بودم باز این بچه ها آدمای بهتری بودن. و حالا از هم جدا می شدیم و انگار تو مه همدیگه رو گم می کردیم. من به طبقه اول اندرزگاه هشت فرستاده شدم. بدترین جایی که امکان داشت. جایی که به نسبتِ خود زندان هم کثیف بود و آدم هایی که به نسبتِ نازک نارنجی نبودنِ من هم عوضی بودند و مسئله اصلی این بود که من اصلن جایی نداشتم. در واقع اتاق ها بین تخت دارها و کف خواب ها تقسیم می شد و من حتی کف خواب نبودم، فقط حضور داشتم. جایی در حد نشستن داشتم طوری که حتی نمی تونستم پامو دراز کنم. هیچ وقت فکر نمی کردم یه روز تنها خواسته ام این باشه که بتونم پامو دراز کنم. برخورد زندانی ها خیلی بد بود و فقط منتظر بودن چیزی برای دعوا کردن ازت پیدا کنند. هر اتاقی قوانین خودش رو داشت و قدرتشون از مامورین زندان هم بیشتر بود. قوانینی که می تونست در لحظه وضع بشه! روز اول به بدترین شکل ممکن گذشت حتی جیره غذا هم به من نرسید. شب برای خوابیدن باید به نمازخونه بند می رفتم. جایی که شیشه نداشت و من بجز یه لا لباسم هیچ چیز دیگه ای نداشتم. جای خواب فقط به اندازه عرض شانه ها! و معتادی که تا صبح توی گوشم داستان زندگیش رو می گفت و اینکه خانواده اش آزادش نمی کنند چون می خوان ترک کنه ولی اون لج کرده و همینجا داره می کشه. فردا صبح من فرقی با یه جسد نداشتم.

فردا نوبت ملاقات بود. تمام مسیر به خودم می گفتم خودتو کنترل کن. نذار بفهمن حالت خوب نیست. از این بدترش هم دیدی. ولی واقعیت این بود که گاهی شدت سختی نیست که باعث شکستن تو میشه کم و زیاد شدنشه. و من کم آورده بودم. تو راه با هیچکس حرف نمی زدم. از اون لحظه ها بود که کافیه حتی به مامور دم در سلام کنی و گریه ات بگیره. برای اولین بار داداشم برای ملاقات اومده بود. شیشه کابین مثل شیشه تلویزیون شده بود. آدمهای رنگی با لباس های خوب و صورت های زنده در مقابل من با ظاهری ژولیده و صورتی سفید. تلقین ها کار کرده بود و من داشتم می خندیدم و از موهای بلند داداشم تعریف می کردم که وسط حرف هام بی اختیار گریه ام گرفت. انقدر بی مقدمه که مامان و داداشم اول فکر کردن دارن اشتباه می بینن. گوشی رو زمین گذاشتم و دستم رو گذاشتم رو صورتم و مثل دروازه بانی که مهاجم دریبلش زده و با دروازه تک به تک شده وا دادم. چیزی به اونها نگفتم و نمی دونم اون وضع رو به حساب چی گذاشتن ولی انگار توی تلویزیون جلوی بیننده ها رسمن کم آورده باشی.

چند روز دیگه به همون وضع گذشت. یه روز یه زندانی که با شلوار سربازی و زیرپیراهن آبی تو بند بود و چند باری دور و ور من پلکیده بود جلو اومد و گفت آقا شما از بچه های اغتشاشاتید؟ گفتم چطور؟ گفت به بچه هاتون بگو به من کاری نداشته باشن. بخدا من کاره ای نبودم. فرمانده ام دستور داده بود منم محبور بودم. گفتم تو دور و ور ما نپلک ما کاریت نداریم. قبلن رئیس اتاق یه چیزی گفته بود من باور نکرده بودم. اینکه سربازه تو تظاهرات به پای یه دختره تیر زده و از شماها می ترسه. ما؟ کدوم ما؟ من که حالی داشتم که هر موجود زنده ای زورش بم می رسید. از هر لحاظ ضعیف ترین بشر روی زمین بودم. بعد از آزادی سربازو جلوی کلانتری نزدیک چهارراه ولیعصر دیدم. چند ثانیه ای چشم تو چشم شدیم و من رد شدم. خیلی نگاه عجیبی بود.

القصه. هر روز وضع من بدتر می شد که بهتر نمی شد. یه روز دوباره منو خواستند دفتر رئیس زندان. از در که داخل شدم عموم رو دیدم. شوکه شده بودم. یعنی انقدر نفوذ داره که منو اینجا ببینه؟ بغلم کرد و طوری که رئیس نشنوه گفت این چه سر و وضعیه؟ چرا با دمپایی؟ کم مونده بود از فرط استیصال زانو بزنم. چرا با دمپایی؟ گفتم عمو اینجا زندانه. کسی نمی تونه کفش بپوشه. در حالیکه لحن مهربونش به حرفایی که می زد نمی خورد می گفت فکر کردید نظام الکیه؟ مگه میشه تقلب بشه؟ من از تو انتظار نداشتم انقدر بچه گانه فکر کنی. و همینطور کلمات محو می شدن. یه مرحله ای هست در اعماق افسردگی که دیگه متوجه هیچ مفهمومی نمیشی. هر چیزی که می بینی مثل نقاشی آبستره است. فقط شکل اجسام رو می بینی و هیچ خاطره ای ازشون نداری. برات هیچ مفهومی ندارن. حرف های آدمها رو آوا می شنوی. همونقدر برات بدون معنی اند که صدای ماشین ها توی خیابون. شاید یک چیز کلی ازشون بخاطرت بمونه مثلن اینکه من یادم مونده عموم با همین فُرمتِ نصیحت که آدمها آخر جملاتشون رو می کشن تا تأثیرگذار باشن مدتی برای من حرف زد. من گرسنه ام بود و از وقتی اومده بودم زندان با همین یه شلوار بودم که حالا باید با دست می گرفتمش که از پام نیفته. می خواستم زودتر تموم شه. وقت رفتن رئیس زندان گفت مشکلی نداری؟ هه همون سوال. گفتم بگید شب یه پتو به من بدن. عموم با تعجب به رئیس نگاه کرد و اون به عموم نگاهی کرد که معادل تصویری مثل معروف زندان بود، "زندان نمی کشه کسخل می کنه". به سرباز گفت منو برگردونه به بند. وقتی رسیدم افسر نگهبان گفت وسایلم رو بردارم و به سالن ده برم. جای کله گنده های مالی.

سالن ده جای خوبی بود. چند تا از بچه های دیگه هم اونجا بودن. به یمن حضور صاحب ورشکسته مجتمع نگین غرب و چند تا کله گنده دیگه سالن تر و تمیز و خوبی بود. من نمی خواستم دیگه از اونجا تکون بخورم. چند روزی گذشت و بدنم شروع به خارش کرد. فهمیدم از اون کثافتی که توش بودم چند تا شپش هم همراهم به اینجا اومدن. نباید کسی می فهمید چون ممکن بود به همون جا برگردم. چیزی به جونم افتاده بود به اسم فوبیای طرد شدن.

نباید کسی خارش بدنم رو می دید. می شد که ساعت ها در حالیکه از شدت خارش دوست داشتم بدنم تیکه تیکه بشه توی اتاق می نشستم و دست به بدنم نمی زدم. سعی می کردم بیشتر وقتم رو دور از چشم بقیه بگذرونم. وقتی همه سریال دلنوازن نگاه می کردن من چراغ خونه (آشپزخونه) بودم. وقتی بارون می گرفت من تو هواخوری بودم. وقتی آب گرم می شد اولین نفر تو صف حمام. بعد از یک ماه تصمیم بر این شد که زندانی های جرائم امنیتی از همه جای اوین به بند 350 منتقل بشن. اولین انتقال خوشایند برای ما.

بند 350 ساختمان قدیمی و شاید قدیمی ترین ساختمان اوین بود. دستشویی ها و حمام قدیمی و دیوارهای ضخیم و نمای آجری. دوباره پیش هم بودیم و این بار آدم هایی که دورادور دوستشون داشتیم حالا در یک حیاط کنارمون بودن. زیدآبادی، بهمن احمدی امویی و دیگران. مشکل من همچنان همان بود، گبل. یه روز تو هواخوری کسی که یادم نیست کی بود به پام اشاره کرد که این چیه؟ نگاه کردم حشره کوچک سفیدی با پاهای زیاد داشت راه می رفت. گفتم نمی دونم. گفت شپشه. خواستم با دست بگیرمش گفت نه اینجوری نمی میره باید بسوزونیش. فندکمو روش گرفتم و از سفیدی کم کم به قهوه ای تغییر رنگ داد و افتاد. گفت شپش داره لباست؟ گفتم نه بابا این نمی دونم از کجا اومده. رفتم روی تختم و ذره ذره لباسام رو چک کردم. یکی دو تای دیگه پیدا کردم و با فندک سوزوندم ولی این تازه اول ماجرا بود.

تمام مدت نگاهم مثل میکروسکوپ روی بافت لباسم بود. مخصوصن وقتی با کسی حرف می زدم. همش می ترسیدم یکی دیگه شون پیدا بشه و بقیه از راز من با خبر بشن و من منزوی بشم. نمی دونم چه مرگم بود که به کسی نمی گفتم. شاید راهی داشت ولی من از همه روزهایی که گذرونده بودم چشمم ترسیده بود. از گفتگوهای بقیه فهمیده بودم دو راه بیشتر برای ریشه کن کردنشون ندارم. یکی اینکه لباسام زیر آفتاب خشک بشن که دیوارهای بلند حیاط کوچک 350 نمی گذاشت مدت زیادی آفتاب به ما برسه و اصولن بند رخت ها هم مال زندانی های قدیمی تر بود که اکثرن فعال های کارگری بودن. راه دوم جوشوندن لباس ها بود. فقط چند قابلمه وجود داشت که توش غذای کلی آدم درست می شد. نه روم می شد به مسئول چراغ خونه بگم نه حتی خودم دیگه دلم می اومد از قابلمه ای که لباس های من توش جوشیده غذا بخورم چه برسه به بچه های دیگه. خارش ها هیچ لحظه ای قطع نمی شدن و وسواس تمیزی و کشتن شپش ها و ترس فهمیدن دیگران منو به مرز فروپاشی روانی رسونده بود. گاهی دوست داشتم تمام بدنم رو با چاقو تکه تکه کنم. یک بار جورابم رو روی لوله آب گرم گذاشته بودم تا خشک بشه. بعد از چند ساعت که سراغش رفتم مملو از شپش بود طوری که رنگش از سیاهی به سفیدی برگشته بود. فهمیدم جای گرم باعث رشدشون میشه. جوراب رو دور انداختم. فصل سرما شروع شده بود و من از این که خودم رو گرم نگه دارم می ترسیدم. اگر کندی زمان لایه هایی داشت که مثلن تشکیل می شد از آدم های منتظر، دقایق پایانی یک بازی برای طرف بازنده، لحظات رسوندن عزیزت به بیمارستان، ثانیه های بعد از جدایی از معشوق و حال یک زندانی، من شاید لایه درونی تری بودم به سمت ایست کامل زمان. به قول زندانی ها "حبس تو حبس" شده بودم. تو بازی مافیا شرکت نمی کردم. با اصرار خیلی زیاد بچه ها تو فوتبال گل کوچیک فقط توی دروازه می ایستادم. روزهای آخر مثل روزهای اول خیلی سخت بود.

آذر 88 آزاد شدم. وقتی رسیدم خونه مامانم ساک وسایلم رو برد و انداخت توی سطل آشغال جلوی در. می خواست چیزی منو یاد زندان نندازه. تا سوزونده نشن از بین نمیرن، نه شپش ها نه خاطرات.

۶۵ نظر:

azade گفت...

من آدم حسودی میشوم وقتی نوشته ایی را میبینم که خیلی خوب نوشته شده که روان و رها نوشته شده و نویسنده گیر کلمات نبوده چون تک نکشان را زندگی کرده و حالا مثل یک میوه رسیده تالاپ توی دامن خواننده می افتد .دلم میخواست این طور می نوشتم بی ادا و اطفار و موثر جوری که خواننده نتواند چشم بردارد از سطرهای ریز و به زور چشم تنگ کردن بخواند چون عینکش دم دست نیست و دل نمیکند که برای برداشتنش بلند بشود
کلمات آبشاری و یک ضرب روی روانم فرود میآیند انگار یک درخت توت کهنسال را تکان داده باشم .جادو شده و مسخ توت ها را دانه دانه مزه میکنم تلخند ولی خیلی دوستشان دارم آنقدر که دوست ندارم تمام بشوند .وقتی به آخر میرسم دوباره شروع میکنم از اول حالا تردی و شیرینی کلمه ها گرفته شده خاطره مانده و بغضی که گلوگیر شده مثل وقتی که در خوردن توت افراط میکنم گلویم را سخت میزند

ناشناس گفت...

ملاقات حضوری که می رفتم، دمپایی رضا سیاه ولی زنونه بود . . .از اون لحظه ی اول که مُهر رو می زدن کف دستش تا بیاد توی سالن سر دمپایی هاش سر به سرش می زاشتم تا موقع خداحافظی . . .بعد که می اومدم خونه دمپایی های دستشویی رو که میدیدم همونجا می شستم یه دل سیر گریه می کردم. . . تنها راه رهایی از خاطرات خودسوزیه ممد . . .

تک نواز گفت...

وقتی یکی خوب می نویسه آدم رو وادار میکنه جلوش تعظیم کنی
اما وقتی یک نفر بی نظیر می نویسه خواننده میره تو کالبد نویسنده
باهاش درد میکشه باهاش تحقیر میشه و باهاش بدنش به خارش می افته و به همراه همون نویسنده از سر استیصال بغض میکنه
چی بگم؟ دست مریزاد ؟
خسته نباشید؟
و یا کاش تمام خاطراتت سوزونده که نه محو بشن انگار که اصلا نبودند چه برسه که خاکستری داشته باشند

مریم گفت...

نوشته ات محشر بود. کاش اینقدر روزهای تلخ نداشتی تا بتونی اینطوری بنویسی شون. می دونم که تمام نمیشن حتی با سوزندونشون. بقول روانکاوم فقط باید تحمل کردنشون را یاد بگیریم....

کیقباد گفت...

اومدم بگم اینم یکی از اون وقتاییه که هیچی نمیشه گفت . هیچی نباید گفت . هیچی !
باید خوند و رد شد . ساکت . صامت . که هر چی بگی انگار یه جورایی ظلم کردی بهش . به این نوشته . خاطره . به این نه درد . نه رنج . نه حتی زجر .
به اینی که هیچ اسمی نمیشه براش گذاشت . به هیچ چی و هیچ جا نمیشه شبیهش کرد . نه به زندان آلکانساز و نه به زندانی پاپیون !
حماقته اگه کسی فکر کنه میتونه این نوشته رو حس کنه . حتی اگه هزار تا فیلم دیده باشه . حتی اگه خودش زندانی بوده باشه ...
که زتدان و زندانی و شرایط زندان میتونه به شکل و رنگ هر زندانی درآد . که تا زندانی کی باشه و چی باشه و چه جور باشه ، زندان میتونه همونجور باشه .
که این تجربه های منحصریه که فقط باید خوند و رد شد . بی کلام . ساکت . صامت ...
فقط خواستم بگم شاد و تندرست باشید . اگر چه گفتن ٍهمینم ممکنه احمقانه باشه !

نسرین گفت...

دروقع هیچ لغتی پیدا نمی کنم در سنایش این نوشته و بیشتر از اون درستایش خودت....هیچی نیست.هیچی.نفسم رو گرفتی

پ گفت...

وقتی به آخر نوشته ات رسیدم تمام صورتم از اشک خیس بود. نه از سر ترحم. نه از سر دلسوزی که از خشم. یاد لحظه لحظه اون روزایی افتادم که با دستهای مشت کرده توی خیابون بودیم...

ناشناس گفت...

هربار که میخونمت میگم کاش میتونستم ذره ذره ی بدنتو ببوسم ...

moosen ‌ گفت...

:*

undenied گفت...

اگه یه زمانی قرار باشه کتابی از خاطرات زندانیای این ماجرا منتشر بشه، تو هم باید توش بنویسی.

همون پرستو گفت...

چقدر خوب بود خوندنش.

سوسمار بی دندون گفت...

مثل همیشه روان و خوب نوشته بودید . با کلمه کلمه اش گریستم و متنفر شدم از زنده بودن و ساکت ماندنم. پایدار باشی و موفق

Sara E گفت...

قلم فوق العاده خوبی دارید، درود بر شما، متاثر شدم

mahtob گفت...

...

دلفین گفت...

اوا اون ناشناسه من بودم . دلفین

ناشناس گفت...

ممنون

سولماز گفت...

بچه بودم بابام می گفت تو تبریز یک عاشیق بود که ساز می زد اقدر خوب ساز می زد که مردم که هیچ خودش هم وسطاش می گفت لا مصب اینجوری نزن . بعضی نوشته ها هست که آدم می خونه می خواد بگه لامصب اینطوری ننویس. این هم از اونها بود.

فرشته گفت...

اگر چه خیلی تلخ بود اما با تمام وجود به تو افتخار می کنم

قلمت هم بسیار عالی و دوست داشتنی

ali z گفت...

ashkam dar oomad..

faghat mitoonam begam:azizam...

کامران بزرگ نیا گفت...

خیلی خوب بود در عین حال که بسیار دردناک بود نوشته تان. اما ماجرای شپشها من را یاد دوران زندان خودم انداخت در سال 1356،زمانی که دانشجوی 20 ساله ای بودم و در اولین تظاهرات بر علیه شاه دستگیر و با تعدادی دانشجوی دیگر به زندان قصر فرستاده شده بودم، زندان عادی قصر که بسیار کثیف بود و زندان سیاسیها آنطور که می شنیدیم پیشش هتل. آنجا هم تقریبا همه ی ما شپش گرفته بودیم و این ماجرای شپشها مایه ی بسیار خندها و شوخیها بود.عجیب است که چه تفاوتهاست میان زندانهای دوران مختلف. یکبار دیگر دستتان درست که ماجرایی دردناک را به این سادگی و زیبایی نوشته اید.

ناشناس گفت...

خاطراتم رو زنده کردی جلوی چشام...
فقط یه چیزی:
من سال ۸۹ توی ۳۵۰ بودم. بندای رخت صاحب نداشت. هرجا که خالی بود لباسای شسته رو پهن می کردیم. اگه هم جا نبود و لباس خشک رو رخت بود، داد می زدیم که صاحبش پیدا شه، بیاد بند رخت رو خالی کنه یه گوشش رو، بعدشم لباس زیرها رو با سنجاق قفلی اویزون می کردیم رو بند.
در ضمن، پاییز ۱۳۸۸ هم تقریبا همه ی فعالای کارگری آزاد شده بودن و فقط ۳ یا ۴ نفرشون مونده بودن توی ۳۵۰.
اینکه نوشتی:
"اصولن بند رخت ها هم مال زندانی های قدیمی تر بود که اکثرن فعال های کارگری بودن"
یه ذره عجیب به نظر میاد. شناختی هم که من قبل و بعد و توی زندون از فعالای کارگری داشتم و دارم، به این حرفا نمی خورن که بخوان بند رخت رو در انحصار بگیرن!
کسایی مثل ابراهیم مددی مهربون و همیشه خندون که اون موقع توی ۳۵۰ بود و الان آزاده، یا مثل بهنام ابراهیم زاده ورزشکار که هنوز توی بنده و چن روز پیش شنیدم که باز بردنش انفرادی...

ناشناس گفت...

بعد از خوندنش احساس کردم یه نفر قلبمو گرفته تو مشتش و داره فشار میده :(

محـمد گفت...

آره من شنیدم که بعد از ما کم کم طبقه بالای 350 رو خالی کردن و همه بند سیاسی شد ولی اون موقع بجز یه اتاق بالا که دکتر سلیمانی و چند نفر دیگه بودن بقیه کارگری بود. نه بچه های کارگری اصلن اونجوری نبودن و اتفاقن خیلی هم با ما خوب بودن. و جمله منم طوری نبود که اونا در انحصار گرفته باشن. فکر می کنم بیشتر یجور احترام بود یا شاید من اینجوری فکر کرده بودم. شاید هم من اشتباه کرده بودم ولی زیاد فرقی نمی کرد چون آفتاب زیادی به لباس ها نمی تابید. ممنون از کامنتتون

ناشناس گفت...

فرصت طلب

مسعود گفت...

توی ریدر تا میبینم پست گذاشتی، میگم ایول سرخپوست خوب...
می ترسم از پستت تعریف کنم که یه وقت پیش خودت فکر نکنی: هه! اینا با رنج و بدبختی کشیدن ما حال می کنن!

ه..... گفت...

چقدر روان نوشتید.متاسفانه اون خاطرات رو بسوزونید هم باز از یه جایی سر بر میارن. یه دمپایی یه پتو یه حشره یه لوله اب.از دل هر شی میشه هزار لحظه تلخ زنده بشه

ندامو گفت...

مردونه بود.

ناشناس گفت...

جماعت ِ خایه مال

پریود مغزی گفت...

نمی دونم این چه حالیه که نوشته های آدم های زندانی رو 50 بار می خونم...می خونم تا بمیرم...

فرا گفت...

حبس تو حبس... غربت تو غربت... چقدر فاصله هست اینجا... چقدر دور

ناشناس گفت...

"بعد از مدتی خودمون یه دوزی از ناامیدی به خبرها اضافه می کردیم که حداقل جلوی خودمون خیلی خنگ به نظر نرسیم". :)
"تا سوزونده نشن از بین نمیرن، نه شپش ها نه خاطرات." زمستون همش 3 ماهه پسر! یچیزی برای گرم شدن نیازه لابد!
زندانبان خودش اسیره زندانه، شایدم زندانبان عموت باشه، مهم اینه که بعد از آزادی اصلاح شده باشی :)) این جمله هم هست: "توو زندان آزاد بودن هنره" و "توو آزادی تعهد داشتن"

احساس چگونگى مزمن گفت...

نمى‌دونم بگم «خيره‌كننده» بگم «تكان‌دهنده» نمى‌دونم به يك اثر كه تا مدتى آدم رو مات و مبهوت نگه‌ مى‌داره چه صفتى مى‌دن؟
ماجراى سال 88 - و بعدش - در ايران يكى از پيامدهاش در كنار همه‌ى پيامدهاى با ارزش ديگرش اينه كه بسترى شد براى زايش آثار گرانبها توى زمينه‌ى ادب و هنر و چه‌بسا آثارى در حوزه‌هاى غير از ادب و هنر. خدا مى‌دونه روزى كه ايران يك ايران آزاد باشه چه شاهكارهاى هنرى از فيلم و داستان و خاطره و مستند و ... پيرامون جنبش سبز ايران گل مى‌كنه از بچه‌هاى سبز اين خاك عزيز. من از اون روزهاى خوب توى ذهنم تصويرها ساخته‌م. من با انتظار اون روزها زندگى مى‌كنم.

ناشناس گفت...

فوق العاده بود

ناشناس گفت...

کل وبلاگتو خوندم.تو برای من مهم شدی!

س گفت...


سفر به انتهای شب سلین را به یاد آدم می انداخت که کاش نمی انداخت.

ناشناس گفت...

خیلی خوب نوشته بودید خیلی خوب....یاد کتاب 53 نفر بزرگ علوی افتادم که نزدیک 20 سال پیش خونده بودمش مربوط به اواخر دوره رضا شاه خیلی بده که شرایط زندان 70 سال پیش همون جوری وشاید بدتر باز تولیدمیشه, اون موقع یه پزشک احمدی هم داشتن که حالا البته مرگ طبیعی دیگه نیاز به حضور پزشک رو از بین میبره !!!!!!!!!!!!!خیلی بد بودخیلی بد ولی شمااونو خیلی خوب نوشته بودید خیلی خوب

Hooman Askary گفت...

دمت گرم دوست نادیده ی من که دست ما را گرفتی و به درون دالان های اوین بردی و جماعتی را نشان دادی که هرکدام نماینده طبقه ای از جامعه ی امروز ما هستند: از خود تو که یکی از مایی تا آن مردمیانسال کم حرف، تا عمویت، تا آن سرباز و دیگران. در این میان اما اسطوره هایی ایستاده اند که حتی چون تو مبارزی هم در برابرشان کُرنش کرده، غافل از اینکه تو خود اسطوره آینده مایی. دمت گرم تر و تنت درست. به امید آزادی میهن و دیدار تو در فردایی که نزدیک است.

maryam گفت...

Your words melt the heart...

ناشناس گفت...

بسیار بد بود و شما به جایش بسیار عالی نوشتید
این تلخیها را آنقدر شیرین روایت کردید که همه تلخیهای مسخره روزمره مرا از خاطرمم زدود
دست مریزاد

یلدا گفت...

سرخپوست خوب ِ عزیز.. چقدر باید به دستهای تو بوسه زد ؟ کلمه هایت همیشگی باد.

تنهایی در میان جمع گفت...

از بهت سکوت می کنم. می خوانم و فراموش نمی کنم. خاطراتت سرایت کرده اند

کاوه کرمانشاهی گفت...

چند بار از شدت بغض در لپ تاپ رو بستم، ولی باز شروع کردم به خواندن و هر بار از اول...

آناک گفت...

متاسفم برای اینکه مجبورم بگم عالی بود کاش درد کشیدن موضوع نوشته تان نبود. آرزو میکنم که روزی از خوشیها بنویسید و من با لبخند بگم عالی بود نه با اشک . در برابر شما تعظیم میکنم

ناشناس گفت...

پارانوید پارک یادت هست؟
خاطرات با سوختن از بین نمیرند، باید روایت بشند تا از بین برند، یا حداقل ازشون رهایی پیدا کرد.
یه روز خوبی میاد که فیملت رو میسازی از اون روزا

محـمد گفت...

خب چرا ناشناس کامنت می ذاری؟ پارانوید پارک فیلم محبوب منه. از کجا می دونی؟!

دلفین گفت...

ترکوندی با این پستت هااااااا . . . میبینی چی هستی تو ؟؟

ریحانه گفت...

میبوسمت ...

ناشناس گفت...

" تا سوزونده نشن از بین نمیرن، نه شپش ها نه خاطرات"
عالی بود. اولین باره که میخونمت. راستش من خوش شانس بودم که تو شلوغی ها منو نگرفتن یا ارزشش رو نداشتم که بگیرنم. سهمم چند تا اشکاور و باطوم و لگد بود تو اون شلوغی ها. ولی هر وقت به فکر شماها میوفتم پیش خودم شرمنده میشم که جای ما هم شماها هزینه دادین :(

سیاووش گفت...

من چی بگم؟ خودت بهتر از هر کس می دونی که خوب می نویسی...

sar گفت...

همیشه معلقید و این جزئی از آزار شماست.

مهدی گفت...

انتظار شاید سخت ترین قسمتش باشه. تو زندان از یه سیاهپوست شنیدم : همیشه به بهترین ها فکر کن ولی انتظار بدترین ها رو داشته باش ! شاد باشی سرخپوست.

موبیوس کبیر گفت...

خیلی روان و بدون تکلف و البته با جاذبه همه پیز رو توصیف کردی. لذت همه جانبه بردم و در بلاگم لینک دادم

Mar گفت...

دنیای ما از دنیای حیوانات هم وحشی تره اما ما به اونا می گیم حیات وحش. من خیلی متاسفم.

drprincess گفت...

دوست کوچولو از این راه دور بغلت میکنم. کاش راهی بود برای جبران سختیهایی که کشیدی. مرسی از نوشته ت. مدتها بود نوشته ای به این تائیر گذاری نخونده بودم. متاسفم برای اتفاقاتی که برات افتاده. متاسفم برای هممون که اسیر شیطان شدیم. متاسفم که همیشه ترسیدم . بهت حسودی میکنم بابت تجربیاتت و واقعاً خوشحالم که دووم آوردی.

مرضیه گفت...

عزیز مایی...

سارا گفت...

می دونی، فوق العاده بود. خیلی سخت بوده اینقتدر که کلمات نمی تونه توصیفش کنه. فقط باید حس بشه.. اما همین که چیزی داشتی بهتر از هیچی نداشتن های خیلی از ما هاست.. می فهمی که؟

سارا گفت...

لینکیدمت گل :)

فرا گفت...

خب من الان عذاب وجدان گرفتم که از حرفی که واسه پست جدیدت زدم ناراحت شدی و حذفش کردی.
سندرم گیر دادن به خود :|

محـمد گفت...

نه اصلن. می خواستم الان بتون ایمیل بزنم معذرت خواهی کنم که پاکش کردم. شما لطف دارید. من خودم حس کردم توی اون پست یه خود‌ بزرگ بینی! بود که پشیمون شدم از نوشتنش. به همون دلیل سندرم گیر دادن به خود حذفش کردم. مخلصم و بازم ببخشید.

فرا گفت...

چرا عذرخواهی؟ ما خیلی هم دوستتون داریم.

سحرناز گفت...

بنویس آقای سرخپوست. دریغ میکنی آقای سرخپوست؟

محـمد گفت...

همینجوریشم زیاد حرف زدم دختر جان

سحرناز گفت...

شما حرف بزن آقای سرخپوست شب دراز است و قلندر بیدار

میم گفت...

چطور خوابت می‌برد شبا.. چطور زمان به سکون رسید.. چطور نمردی!!
دارم دیوونه میشم...

زیتا ملکی گفت...

اول بگم که من روانی شدم با خوندن این یادداشت و گریه و زار زدنم والله، والله، والله کم بود براش.
دوم این‌که گفتی دلنوازان. من دهنم سرویس شد وقتی اینو خوندم. اون روزا من کارآموزی می‌کردم تو دفتر وکالتی تو مفتح و صبحا تکرارشو می‌داد و صداش می‌پیچید تو دفتر و من حرصم می‌گرفت و سرمو می‌ذاشتم رو میز! اما اون موقعا فکر نمی‌کردم یه نفر مثل تو با همچین اوضاعی روبه‌رو باشه و من این اداهای مسخره رو بیام.
واقعن برای این پستت من کلی حرف دارم بزنم. کلی! اما چی می‌شه گفت. همش یاد گرفتیم بترسیم و سکوت کنیم.
و یه چیز دیگه مظلومیتت وقتی با شپشا دست و پنجه نرم می‌کردی داغونم کرد.
مطمئنم امثال تو کم نبودن و نخواهند بود.
خوبه که الآن آسمون دوباره می‌بینی و به لباسات به قدر کافی نور می‌تابه. خوشحالم.