گاهی داخل دریا که ایستادی موجهایی از آب گرم به پات میخورن، کمی گرم میشی و باز موج بعدی سردت میکنن. همونقدر در لحظه همونقدر نامطمئن بین امید و نامیدی شناورم.
نوشته های ساده و روانت جذاب هستند. از خیلی هاشون شاید هم همه اشون می شود استفاده کرد برای شروع یک داستان. یا فیلم نامه. بلاگت رو دوست دارم. فقط ای کاش امیدوار بودی و توو اسم بلاگت این همه غم و ناامیدی نبود(لااقل من این جوری می بینمش).
نوشته های ساده و روانت جذاب هستند. از خیلی هاشون شاید هم همه اشون می شود استفاده کرد برای شروع یک داستان. یا فیلم نامه.
پاسخ دادنحذفبلاگت رو دوست دارم. فقط ای کاش امیدوار بودی و توو اسم بلاگت این همه غم و ناامیدی نبود(لااقل من این جوری می بینمش).
من می خوام یه چیزی اعتراف کنم !
پاسخ دادنحذفاون هم اینکه من عاشقت شدم ،خیلی هم جدی!!!
سلامن هی مطلع الفجر !
پاسخ دادنحذفاین باشد برای شروع . تا بعد .
حالا می بینی !
قم از اون چاله هاس که بنظر دور میاد ولی زرت ادم میفته توش...خطر قم را باید جدی گرفت...
پاسخ دادنحذفدوست داشتم این یکی رو خیلی.تلخ و ملموس
پاسخ دادنحذفزیبا نوشتی...
پاسخ دادنحذفنمیدونم گفتم بت یا نه، ولی هروقت میخوام بیام تو وبلاگت، میرم اول تو وبلاگ قبلیت پست آخر که نوشتی من به اینجا رفتم، روی اینجا کلیک میکنم
پاسخ دادنحذفروانی ام الان؟
تو به دلایل متفاوت تری روانی ای رعنا :))
پاسخ دادنحذفانتظار برای موج بعدی یکم آدمو دلگرم میکنه ؛ نه ؟
پاسخ دادنحذففوق العاده می نویسی :)
من هم همونقدر نامطمئن :(
پاسخ دادنحذفکی میری سفر دور دنیاتو
پاسخ دادنحذفبعضی وقتا
پاسخ دادنحذفصدا لازمه
تا اونکه مینویسه
میگه
بتونه برسونه به مخاطب
داستان غم پشت و پس نوشته رو
وگرنه
چه بسا
دریا رو زیبا دید
و
گرما رو
لذت بخش
چرا دیگه نمی نویسی؟ چند بار سر زدم چیز جدیدی ننوشته بودی
پاسخ دادنحذفدلم تنگ شده برا نوشته هات
انگار نسخه مردونه نوشته های خودمه
چرا نمینویسی؟
پاسخ دادنحذفبنویس
هر وقت از دریا حرف میزنی یاد "تیم رابینز" میافتم و "رفتن به مکزیکت"
پاسخ دادنحذفدریا زاده شده تا همین حس را بده انگار...
پاسخ دادنحذفچرا دیگه نمی نویسی ؟!! من واقعا دلم برای نوشته هات تنگ میشه .
پاسخ دادنحذفموج گرم به پا و موج سرد به سر ...
پاسخ دادنحذفakh....
پاسخ دادنحذف